عاشق دلخسته Lovelorn

ياس


ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: عكس،
موضوع: دلنوشته
[ ۲۵ شهريور ۱۳۹۵ ] [ ۰۱:۱۲:۲۴ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]
تو اگه قصه بخوايي دل پر غصه بخوايي تموم شهر برات قصه ميگن قصه از اين دل پر غصه ميگن
ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: ،
موضوع: دلنوشته
[ ۲۵ شهريور ۱۳۹۵ ] [ ۱۲:۳۹:۳۱ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]
ﺩﻭ ﺗﺎ ﮐﻔﺘﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﺭﻭﯼ ﺷﺎﺧﻪٔ ﺳﺪﺭ ﮐﻬﻨﺴﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﯾﯿﺪﻩ ﻏﺮﯾﺐ ﺍﺯ ﻫﻤﮕﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﮐﻮﻩ ﻗﻮﯼ ﭘﯿﮑﺮ ﺩﻭ ﺩﻟﺠﻮ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻭ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻗﺼﻪ ﮔﻮﯼ ﻏﺼﻪﻫﺎﯼ ﻫﺮ ﺩﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﻮﺷﺎ ﻋﻬﺪ ﺩﻭ ﺟﺎﻥ ﻫﻢﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﮐﻔﺘﺮ ﻧﻮﺍﺯﺵﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺴﻠﯽ ﺑﺨﺶ ﺗﺴﻠﯽﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺷﮕﺮ ﺧﻄﺎﺏ ﺍﺭ ﻫﺴﺖ : ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺟﺎﻥ ﺟﻮﺍﺑﺶ : ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺟﺎﻥ ﺑﮕﻮ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﻧﮕﻔﺘﯽ، ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺮ ! ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﺳﺖ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮐﯿﺴﺖ ﺳﺘﺎﻥ ﺧﻔﺘﻪ ﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻓﺮﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻮ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺭﻭﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﮐﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﯾﻢ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﮐﯿﺴﺖ، ﺑﺎﺭﯼ ﺳﺮﮔﺬﺷﺘﺶ ﭼﯿﺴﺖ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﻏﺮﯾﺐ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ، ﺭﻩ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﺪ ﺷﺒﺎﻧﯽ ﮔﻠﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﮒﻫﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﮔﺮﻧﻪ ﺗﺎﺟﺮﯼ ﮐﺎﻻﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺎ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪٔ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥﻫﺎ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺩﻝ ﻧﻬﺶ ﺍﺯ ﺁﺳﻮﺩﮔﯽ ﺁﺭﺍﻣﺸﯽ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻪ ﺍﺵ ﺍﺯ ﭘﯿﻤﻮﺩﻥ ﺩﺭﯾﺎ ﻭ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥﻫﺎ ﺍﮔﺮ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍﻫﯽ ﺑﯽ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻣﺴﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﻬﺶ ﭘﻨﺪ ﻭ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺁﻓﺎﻕ ﻣﻦ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩﺍﻡ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻧﻤﺎﻧﺪﺳﺘﻢ ﻧﭙﯿﻤﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﻫﯿﭻ ﺳﻮﯾﯽ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﯾﻢ ﺗﺎ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺭﺍﻩ ﮔﯿﺮﺩ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻮ، ﺳﻮﯼ ﺧﻔﺘﻨﮕﺎﻩ ﻣﻬﺮ ﻭ ﻣﺎﻩ، ﺭﺍﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻭ ﮐﻬﺴﺎﺭﺍﻥ ﺧﺎﺭ ﻭ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺑﯽ ﺭﺣﻤﺴﺖ ﻭﺯ ﺁﻥﺳﻮ، ﺳﻮﯼ ﺭﺳﺘﻨﮕﺎﻩ ﻣﺎﻩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻫﻢ، ﮐﺲ ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﯾﮑﯽ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻫﻮﻝ ﻫﺎﯾﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺸﻢ ﺗﻮﻓﺎﻥﻫﺎ ﺳﺪﯾﮕﺮ ﺳﻮﯼ ﺗﻔﺘﻪ ﺩﻭﺯﺧﯽ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻭ ﺍﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺴﯿﻂ ﺯﻣﻬﺮﯾﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥﻫﺎ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻫﯽ ﺳﺖ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﯾﺪ ﺯﺍﻥ ﮔﻠﯽ، ﺧﺎﺭﯼ، ﮔﯿﺎﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻪ، ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺟﺎﻥ ! ﭼﻪ ﺟﺎﯼ ﺷﻮﺧﯽ ﻭ ﺷﻨﮕﯽ ﺳﺖ؟ ﻏﺮﯾﺒﯽ، ﺑﯽ ﻧﺼﯿﺒﯽ، ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﯽ ﭘﻨﺎﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺳﻮﯼ ﺳﺎﯾﻪٔ ﺳﺪﺭﯼ ﺑﺒﯿﻨﺶ، ﭘﺎﯼ ﺗﺎ ﺳﺮ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺳﺖ ﻧﺸﺎﻧﯽﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﻧﺸﺎﻧﯽﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﻭﺭﺟﺎﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﺎﺳﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻧﺎﻡ ﺁﻭﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻃﺮﻓﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﺍﺩ ﺍﺯﻭ ﺑﻪ ﺷﮑﻮﻩ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﯿﻮ ﺑﻦ ﮔﻮﺩﺭﺯ ﻭ ﺑﺎ ﻭﯼ ﺗﻮﺱ ﺑﻦ ﻧﻮﺫﺭ ﻭ ﮔﺮﺷﺎﺳﭗ ﺩﻟﯿﺮ ﺁﻥ ﺷﯿﺮ ﮔﻨﺪﺁﻭﺭ ﻭ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻭ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻧﯿﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﻭ ﮐﻮﺑﻨﺪ ﻭﯾﻦ ﺍﻫﺮﯾﻤﻨﯽ ﺭﺍﯾﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺎﭘﺎﮐﯽ ﺳﺖ، ﻧﺎﺧﻮﺑﯽ ﺳﺖ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﮔﺮ ﺳﺎﺯﻧﺪ ﺩﺭﻓﺶ ﮐﺎﻭﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪﺍﺵ ﻏﺒﺎﺭ ﺳﺎﻟﯿﻦ ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﺑﺰﺩﺍﯾﻨﺪ ﺑﺮﺍﻓﺮﺍﺯﻧﺪ ﻧﻪ، ﺟﺎﻧﺎ ! ﺍﯾﻦ ﻧﻪ ﺟﺎﯼ ﻃﻌﻨﻪ ﻭ ﺳﺮﺩﯼ ﺳﺖ ﮔﺮﺵ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺳﺖ، ﺑﯿﺪﺍﺩﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺗﯿﭙﺎﯼ ﺑﯿﻐﺎﺭﻩ ﺑﺒﯿﻨﺶ، ﺭﻭﺯ ﮐﻮﺭ ﺷﻮﺭﺑﺨﺖ، ﺍﯾﻦ ﻧﺎﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﯼ ﺳﺖ ﻧﺸﺎﻧﯽﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻡ ﺩﺍﺩﻣﺶ، ﺑﺎﺭﯼ ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﮐﯿﺴﺖ ﺍﯾﻦ ﮔﻤﻨﺎﻡ ﮔﺮﺩ ﺁﻟﻮﺩ ﺳﺘﺎﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﻭ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻮ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﺳﺖ ﮔﻮﺷﺶ ﻭﺯ ﺧﻼﻝ ﭘﻨﺠﻪ ﺑﯿﻨﺪﻣﺎﻥ ﻧﺸﺎﻧﯽﻫﺎ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻣﺶ ﺑﺮﮔﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﯽ ﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺴﯿﺎﺭﻫﺎ ﺗﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺭﺧﺴﺎﺭﺵ ﻋﺮﻕ ﻫﺮ ﻗﻄﺮﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ ﻧﻪ ﺧﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﮕﺎﺭ ﺁﻥﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﯿﻨﯽ، ﻫﺮ ﯾﮑﯽ ﺩﺍﻏﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺘﻦﻫﺎﯾﯽ ﯾﮑﯽ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﮕﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺰﺍﺩﻩٔ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺟﺰﯾﺮﻩﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺭﻩ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ، ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ ﮐﻤﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺍﮔﺮ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﺑﺠﺎﯼ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ، ﻫﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺰﺍﺩﻩٔ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺷﺒﯽ ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺵ ﺣﻤﻠﻪ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺑﻠﯽ، ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ ﻭ ﻗﻮﻡ ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ ﻭ ﺧﯿﻞ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺵ ﺣﻤﻠﻪ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺩﻟﯿﺮﯼ ﻧﻌﺮﻩ ﺯﺩ ﺑﺮ ﺷﻬﺮ ﺩﻟﯿﺮﺍﻥ ﻣﻦ ! ﺍﯼ ﺷﯿﺮﺍﻥ ﺯﻧﺎﻥ ! ﻣﺮﺩﺍﻥ ! ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ! ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ! ﭘﯿﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺩﻟﯿﺮﺍﻧﻪ ﺳﺨﻦﻫﺎ ﮔﻔﺖ ﺍﻣﺎ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﻧﺸﻨﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩ ﯾﺎ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﻓﺴﻮﻥ، ﻫﺮ ﺩﺳﺖ ﯾﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺑﺮ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺍﺯ ﺳﺮﯼ ﺯﯾﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺳﺮﺩ ﮔﺮﺩﯾﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺷﺪ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺷﻬﺮ ﺳﻨﮕﺴﺘﺎﻥ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻣﺴﮑﯿﻦ ﺗﯿﻎ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﻣﯿﺎﻥ ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽﺯﺩ : ﺍﯼ ﻭ ﻣﯽﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﺮ ﻣﯽﺧﺎﺳﺖ، ﮔﯿﺮﺍﻥ ﻧﻌﺮﻩ ﻣﯽﺯﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﻟﯿﺮﺍﻥ ﻣﻦ ! ﺍﻣﺎ ﺳﻨﮓﻫﺎ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺰﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﺭﯼ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﺯ ﺑﺲ ﺩﺭﯾﺎ ﻭ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺩﺷﺖ ﭘﯿﻤﻮﺩﻩ ﺳﺖ ﺩﻟﺶ ﺳﯿﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺟﺎﻧﺶ ﭘﯿﺮ ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺳﺖ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺟﺴﺖ ﻭ ﺟﻮﻫﺎ ﭘﻮﭺ ﻭ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﻮﯾﺪ ﺯﺍﻝ ﺯﺭ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ ﭘﺮ ﺳﯿﻤﺮﻍ ﻭ ﭘﺮﺳﺪ ﭼﺎﺭﻩ ﻭ ﺗﺮﻓﻨﺪ ﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﺗﻦ ﺟﺎﻭﯾﺪ ﻭﺭﺟﺎﻭﻧﺪ ﺩﮔﺮ ﺑﯿﺰﺍﺭ ﺣﺘﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﯾﻐﺎ ﮔﻮﯾﯽ ﻭ ﻧﻮﺣﻪ ﭼﻮ ﺭﻭﺡ ﺟﻐﺪ ﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺰﺍﺭ ﺁﺟﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﺷﺐﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺳﺎﺣﻞ ﺯ ﺳﻨﮕﺴﺘﺎﻥ ﺷﻮﻣﺶ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﻝ ﭘﻨﺎﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺳﻮﯼ ﺳﺎﯾﻪٔ ﺳﺪﺭﯼ ﮐﻪ ﺭﺳﺘﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﻩ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻞ ﻭ ﺳﻨﮕﺴﺘﺎﻥ ﮔﻤﻨﺎﻣﺶ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺷﺐ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻧﺸﯿﺪ ﻫﻤﮕﻨﺎﻧﺶ، ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺭﺍ ﻭ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺳﺮﻭﺩ ﺁﺗﺶ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺗﯿﺮ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﯼ، ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻭ ﮐﯽ ﺑﻪ ﻓﺮ ﺳﻮﺭ ﻭ ﺁﺫﯾﻦﻫﺎ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻨﮓ ﺁﺷﯿﺎﻧﯽ ﻧﻔﺮﺕ ﺁﺑﺎﺩﺳﺖ، ﺳﻮﮔﺶ ﺳﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺁﺑﺨﻮﺳﺘﯽ ﺭﻭﺳﭙﯽ . ﺁﻏﻮﺵ ﺯﯼ ﺁﻓﺎﻕ ﺑﮕﺸﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺟﺎﯼ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺟﻮﯼ ﭘﺮ ﺁﺏ ﮔﻞ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﺻﯿﺎﺩﺍﻥ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺩﻥﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺩﻥﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺩﻥﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺘﯽﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺘﯽﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺘﯽﻫﺎ ﻭ ﮔﺰﻣﻪﻫﺎ ﻭ ﮔﺸﺘﯽﻫﺎ ﺳﺨﻦ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﯾﺎ ﮐﻢ، ﻭﻗﺖ ﺑﯿﮕﺎﻫﺴﺖ ﻧﮕﻪ ﮐﻦ، ﺭﻭﺯ ﮐﻮﺗﺎﻫﺴﺖ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﺩﻭﺭﯾﻢ ﻭ ﺷﺐ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﻗﺼﻪٔ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺮ ﻣﺴﮑﯿﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ ﺁﯾﺎ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻮ ﺭﺍ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭﯼ ﺭﻭﯼ ﺑﻨﻤﺎﯾﺪ؟ ﮐﻠﯿﺪﯼ ﻫﺴﺖ ﺁﯾﺎ ﮐﻪﺍﺵ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮕﺸﺎﯾﺪ؟ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﻩ ﺗﺸﻨﻪ ﺩﺭﻩﺍﯼ ﮊﺭﻑ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻏﺎﺭﯼ ﺗﺎﺭ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ، ﭼﺸﻤﻪﺍﯼ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺸﻤﻪ ﺭﺍﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺰﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﺑﺸﻮﯾﺪ ﺗﻦ ﻏﺒﺎﺭ ﻗﺮﻥﻫﺎ ﺩﻟﻤﺮﺩﮔﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺰﺩﺍﯾﺪ ﺍﻫﻮﺭﺍ ﻭ ﺍﯾﺰﺩﺍﻥ ﻭ ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﺰﺍﺷﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﺮﻭﺩ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩ ﻧﻐﺰ ﺑﺴﺘﺎﯾﺪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻔﺖ ﺭﯾﮓ ﺍﺯ ﺭﯾﮓﻫﺎﯼ ﭼﺸﻤﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺰﺩﯾﮏﻫﺎ ﭼﺎﻫﯽ ﺳﺖ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺁﺫﺭﯼ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﺯﯼ ﮔﺮﻡ ﺑﮕﺰﺍﺭﺩ ﭘﺲ ﺁﻧﮕﻪ ﻫﻔﺖ ﺭﯾﮕﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻭ ﯾﺎﺩ ﻫﻔﺖ ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﭼﺎﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺍﺯﻭ ﺟﻮﺷﯿﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﺏ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﭼﺸﻤﻪﺍﯼ ﺟﻮﺷﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺎﺳﺘﺶ ﺑﺨﺖ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﯿﻨﺪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻭﺻﻞ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻮﺩ ﺯ ﺍﺳﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻭ ﻧﺰ ﺍﺻﻞ ﻏﺮﯾﺒﻢ، ﻗﺼﻪﺍﻡ ﭼﻮﻥ ﻏﺼﻪﺍﻡ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﻦ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﺸﻨﻮ،ﺍﺳﺐ ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻠﻢ ﭘﯿﺮ ﻭ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺳﺖ ﻏﻢ ﺩﻝ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻮﯾﻢ ﻏﺎﺭ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯼ ﺟﺎﺩﻭﯼ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﮔﻮﯼ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻮﺩﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺸﺎﺭﺗﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﻮﯼ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻣﻦ ﺁﻥ ﮐﺎﻻﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺎ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﮔﻠﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﮒﻫﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺁﻭﺍﺭﻩٔ ﺍﯾﻦ ﺩﺷﺖ ﺑﯽ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺍﺳﯿﺮﻡ، ﺳﺎﮐﻨﺎﻧﺶ ﺳﻨﮓ ﻭﻟﯽ ﮔﻮﯾﺎ ﺩﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻨﻮﺍ ﺷﻬﺰﺍﺩﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺧﻤﻪﺍﯼ ﺟﻮﯾﺪ ﺩﺭﯾﻐﺎ ﺩﺧﻤﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﺗﻦﻫﺎﯼ ﺑﺪﻓﺮﺟﺎﻡ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﯾﺎﻓﺖ ﮐﺠﺎﯾﯽﺍﯼ ﺣﺮﯾﻖ؟ ﺍﯼ ﺳﯿﻞ؟ ﺍﯼ ﺁﻭﺍﺭ؟ ﺍﺷﺎﺭﺕﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﺸﺎﺭﺕﻫﺎ ﺑﺒﺨﺸﺎ ﮔﺮ ﻏﺒﺎﺭ ﺁﻟﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺷﻮﺧﮕﯿﻨﻢ، ﻏﺎﺭ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﯿﺪ ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ ﺁﺗﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺩ ﺧﺎﻣﻮﺷﯿﺪ ﻓﮑﻨﺪﻡ ﺭﯾﮓﻫﺎ ﺭﺍ ﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻭﺍﺯ ﺩﺍﺩﻡ ﻟﯿﮏ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺁﺏ ﺩﻭﺩ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ ﺳﺮ ﺑﺮ ﮐﺮﺩ، ﮔﻔﺘﯽ ﺩﯾﻮ ﻣﯽﮔﻔﺖ : ﺁﻩ ﻣﮕﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺮﻭﻍ ﺍﯾﺰﺩﯼ ﺁﺫﺭ ﻣﻘﺪﺱ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﻫﻔﺖ ﺍﻧﻮﺷﻪ ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ ﺑﺲ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﻨﺪﯾﺪ، ﺁﯾﺎ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﺲ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﮔﺴﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺠﯿﺮ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻫﺮﯾﻤﻨﯽﺗﺮ ﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺩﻣﺎﻭﻧﺪﺳﺖ ﭘﺸﻮﺗﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﯾﺎ؟ ﻭ ﺑﺮﻑ ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ ﺑﺎﺭﻧﺪﻩ ﺳﺎﻡ ﮔﺮﺩ ﺭﺍ ﺳﻨﮓ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﯾﺎ؟ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ، ﺳﺮ ﺩﺭ ﻏﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ، ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺷﻬﺮ ﺳﻨﮕﺴﺘﺎﻥ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺧﻠﻮﺕ ﺗﻮ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﻣﻐﯽ ﺩﻟﻤﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﺗﺸﮕﻬﯽ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺯ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﺍﻧﯿﺮﺍﻥ ﺷﮑﻮﻩﻫﺎ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﺳﺘﻢﻫﺎﯼ ﻓﺮﻧﮓ ﻭ ﺗﺮﮎ ﻭ ﺗﺎﺯﯼ ﺭﺍ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯﻭﺍﻥ ﻣﯿﺘﺮﺍ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻏﻤﺎﻥ ﻗﺮﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﺍﺭ ﻣﯽﻧﺎﻟﯿﺪ ﺣﺰﯾﻦ ﺁﻭﺍﯼ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻏﺎﺭ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﻭ ﺻﺪﺍ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻏﻢ ﺩﻝ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻮﯾﻢ، ﻏﺎﺭ ﺑﮕﻮ ﺁﯾﺎ ﻣﺮﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭﯼ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﺻﺪﺍ ﻧﺎﻟﻨﺪﻩ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﺁﺭﯼ ﻧﯿﺴﺖ؟
ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
[ ۳۱ شهريور ۱۳۹۴ ] [ ۱۲:۴۱:۰۶ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻣﻦ ... ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻢ ﻭ ﺗﻮ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﯽ ﻭﮔﺎﻫﯽ ﺗﻮ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﯽ ﻭ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﺩ ﺩﻟﻬﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﯾﻢ ﺗﺎﯾﭗ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﯾﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻧﺒﻮﺩ ﺭﻭﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﻨﻮﺷﺘﯿﻢ ﻧﺎﻣﺖ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻫﺴﺘﯽ ﭘﺸﺖ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﺪ،ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ،ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ،ﯾﺎ ﻣﯿﺨﻨﺪﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ ﻣﯿﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺕ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﯿﭽﺮﺧﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺭﻣﺰ ﺩﺍﺭ ﻭﻟﯽ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﻗﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﯾﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺪﻣﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻧﻤﯿﺸﺪﯼ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﻗﺪﺭ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ . __________________
ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: ،
موضوع: دلنوشته
[ ۲۵ شهريور ۱۳۹۴ ] [ ۰۱:۳۶:۲۷ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]

 

اگه نديديد حتمأ ببينيد.

 

بلوار لندن

تجربه‌ي اول فيلمسازي ويليام موناهان فيلمنامه‌نويس، فيلم مهجور و كم ادعايي است كه در متن و بطنش دارد حرف مهمي مي‌زند. حرفي كه ژان پل سارتر سال‌ها پيش زده بود: «دوزخ، ديگران‌اند.» اين «ديگران»، در فيلم حضور پررنگي دارند و چنان بر زندگي دو قهرمان فيلم، ميچل (كالين فارل) و شارلوت (كيرا نايتلي) سايه افكنده‌اند كه اين دو، كوچك‌ترين فضا و مجالي براي تجربه آزادي نمي‌يابند. ميچل از زندان آزاد مي شود و به شهر (بخوانيد زنداني ديگر) وارد مي‌شود كه اگرچه وسيع است اما عرصه پرواز را برايش تنگ‌تر مي‌كند؛ آن هم به واسطه حضور كلاغ‌هايي مثل گنت (ري وينستون) و دار و دسته‌اش كه قدرت فاسد و كاذبشان هواي شهر را آلوده و آزادي را بر همه حرام كرده است. در مقابل ميچل، شارلوت نقاش و بازيگر مشهوري است كه زندگي خصوصي‌اش براي روزنامه‌نگاران و عكاسان پاپاراتزي كه كركس‌وار بر جنازه‌ي شهرتش مي‌رقصند، جذاب است. او هم براي فرار از لنز هرزه‌ي دوربين آن‌ها توي خانه زنداني است. همين درد مشترك (كلاغ‌ها و كركس‌هايي كه آزادي‌شان، آزادي را از آدم‌هاي ديگر سلب مي‌كند) و دغدغه‌ي رهايي، باعث مي‌شود كه ميچل وشارلوت همديگر را فرياد كنند.

cinenicotine.blogsky.com


ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: ،
موضوع: سينما
[ ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۴ ] [ ۰۱:۵۶:۲۲ ] [ ياس ] [ نظرات (4) ]

Luc Beon

 

فيلم بسيار زيباي "لئون" Leon The Professional

 

با نويسندگي و كارگرداني و تصويربرداري "لوك بسون" (Luc Besson)يكي از بهترين تصويربرداران سينما.

 

محصول ۱۹۹۴,يه سال رؤيايي براي سينما با فيلمهاي "پالپ فيكشن","رستگاري در شاوشنگ"و…

ﻟﻮﮎ ﺑﺴﻮﻥ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺍﺯﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ‏( ﯾﺎ ﺿﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ‏)

ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﺭﺍﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻭﺳﺘﺮﻥ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ، ﺑﻪ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺩﺭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﺍﺳﻠﺤﻪ ﺣﺮﻓﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ دلبستگي ﺩﺍﺭﺩ ‏(ﮔﻠﺪﺍﻧﺶ ﮐﻪ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﺏ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ‏) ، ﭘﯿﺮﻭ ﺍﺻﻮﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺿﻊ ﺷﺪﻩ ‏( ﻧﻪ ﺯﻧﻬﺎ ﻭﻧﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻠﯿﮏ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ‏) ، ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ، ﺯﯾﺮﮎ ﻭﮐﻢ ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺖ ﻭﻓﻘﻂ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺶ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﻣﺮﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﯾﺰﺍﻟﻮ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺳﻔﯿﺪ ﻧﻮﻋﯽ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭﯼ ﺭﺍﺑﺮﺍﯾﺶ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭ ﻭ ﻓﯿﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﻓﺼﻞ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﻧﺎﺏ ﺍﺳﺖ.

ﺩﯾﺎﻟﻮﮒهاي ﺑﺮﺗﺮ ﻓﯿﻠﻢ ﻟﺌﻮﻥ:

"لئون: ماتيلدا تو هنوز بچه‌اي،بايد صبر كني تا بزرگ بشي

ماتيلدا: من به اندازه كافي بزرگ شدم،ازين ببعد فقط سنم بيشتر ميشه"

" ﻣﺎﺗﯿﻠﺪﺍ: ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺳﺨﺘﻪ ﯾﺎ ﻓﻘﻂ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ؟

ﻟﺌﻮﻥ: ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭﻩ "...

"ﻟﺌﻮﻥ: ﻭﻗﺘﯽ ﯾﮑﯽ ﺭﻭ ﺑﮑﺸﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮﺍﺕ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﺑﯽ"


ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: ،
موضوع: سينما
[ ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۴ ] [ ۰۱:۴۷:۴۴ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]
اي ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ، ﺍﯼ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﺮي ﺑﺎ ﺑﺮﺩﻥ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﻦ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﺍﯼ ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﻦ ﭼﺮﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﻦِ ﭘﯿﻤﺎﻥ ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻮﺍﻩ ﻣﺎ ﺷﺪ ﺧﺪﺍ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺮ ﭘﺎ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺠﺎ ﺍﯼ ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﻦ ﭼﺮﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺩﯾﻨﻢ، ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻓﺎﻧﯽ ﺷﺮﺍﺭﻩ ﻋﺸﻘﯽ، ﮐﻪ ﺷﺪ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﯾﺎﺭﯼ، ﺧﻮﺷﺎ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮑﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﺯ ﻋﺸﻘﯽ، ﺧﻮﺷﺎ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﺪﺍﯾﺎ، ﻣﺤﺒﺖ ﺩﻟﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﻟﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺑﺴﺎﻥ ﺩﻝ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻟﯿﻠﯽ ﻭ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻓﺴﺎﻧﻪ ﺷﻮﺩ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻣﺎ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ ﺷﻮﺩ ﺗﻮ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻋﺸﻘﻢ ﮔﺮﯾﺰﺍﻧﯽ ﻏﻤﻢ ﺭﺍ ﺯ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﻏﻢ ﭼﻮ ﺣﺎﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻤﻮﻧﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺗﻮ ﻣﺮﮒ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻦ ﻭ ﺑﺮﻭ ﭼﻮ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺳﺨﺘﯽ ﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﻏﻢ ﮔﻞ ﻫﺴﺘﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﭽﯿﻦ ﻭ ﺑﺮﻭ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺗﮏ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﯼ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺯﺧﺸﻢ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ، ﺍﯼ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﺑﺎ ﺑﺮﺩﻥ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﻦ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ ﺍﯼ ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﻦ ﭼﺮﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ.
ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: متن ترانه ي،
موضوع: اشعار زيبا
[ ۱۹ فروردين ۱۳۹۴ ] [ ۱۰:۲۴:۲۷ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]
ﻛﻮﭼﻪ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﯽ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻢ
ﻫﻤﻪ ﺗﻦ ﭼﺸﻢ ﺷﺪﻡ ﺧﯿﺮﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮ ﮔﺸﺘﻢ
ﺷﻮﻕ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺟﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻡ
ﺷﺪﻡ ﺁﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻧﺨﺎﻧﻪ
ﺟﺎﻧﻢ ﮔﻞ ﯾﺎﺩ ﺗﻮ ﺩﺭﺧﺸﯿﺪ
ﺑﺎﻍ ﺻﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺧﻨﺪﯾﺪ
ﻋﻄﺮ ﺻﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﭘﯿﭽﯿﺪ
ﯾﺎﺩﻡ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺷﺒﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﯿﻢ
ﭘﺮ ﮔﺸﻮﺩﯾﻢ ﻭ ﺩﺭﺁﻥ ﺧﻠﻮﺕ ﺩﻟﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﮔﺸﺘﯿﻢ
ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺁﻥ ﺟﻮﯼ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎﻫﺖ
ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﻧﮕﺎﻫﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺻﺎﻑ ﻭ ﺷﺐ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺨﺖ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﻡ
ﺧﻮﺷﻪ ﻣﺎﻩ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ
ﺷﺐ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ ﮔﻞ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﻫﻤﻪ ﺩﻝ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﺷﺒﺎﻫﻨﮓ
ﯾﺎﺩﻡ ﺁﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﺣﺬﺭ ﮐﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﭼﻨﺪ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺁﺏ ﻧﻈﺮ ﮐﻦ
ﺁﺏ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﻋﺸﻖ ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺵ ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺩﻟﺖ ﺑﺎ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ ﭼﻨﺪﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺳﻔﺮ ﮐﻦ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ؟ ﻧﺪﺍﻧﻢ
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ؟ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺗﻮ ﭘﺮ ﺯﺩ
ﭼﻮﻥ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﻟﺐ ﺑﺎﻡ ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺘﻢ
ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﻨﮓ ﺯﺩﯼ ﻣﻦ ﻧﻪ ﺭﻣﯿﺪﻡ ﻧﻪ ﮔﺴﺴﺘﻢ
ﺑﺎﺯﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺻﯿﺎﺩﯼ ﻭ ﻣﻦ ﺁﻫﻮﯼ
ﺩﺷﺘﻢ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﻡ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﻓﺘﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﮔﺸﺘﻢ ﻭ ﮔﺸﺘﻢ
ﺣﺬﺭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﺍﻧﻢ
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺍﺷﮑﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺖ
ﻣﺮﻍ ﺷﺐ ﻧﺎﻟﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺑﮕﺮﯾﺨﺖ
ﺍﺷﮏ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻟﺮﺯﯾﺪ
ﻣﺎﻩ ﺑﺮ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ
ﯾﺎﺩﻡ ﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﻮﺍﺑﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪﻡ
ﭘﺎﯼ ﺩﺭﺩﺍﻣﻦ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﮐﺸﯿﺪﻡ
ﻧﮕﺴﺴﺘﻢ ﻧﺮﻣﯿﺪﻡ
ﺭﻓﺖ ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﻏﻢ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻭ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺩﮔﺮ ﻫﻢ
ﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺧﺒﺮ ﻫﻢ
ﻧﻪ ﮐﻨﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﮔﺬﺭ ﻫﻢ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻢ

ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: عاشقانه،
موضوع: دلنوشته
[ ۱۳ فروردين ۱۳۹۴ ] [ ۰۲:۱۴:۱۶ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]

ﺑﯽ ﺗﻮ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺯﺩﻩ ﯼ ﺩﺷﺖ ﺟﻨﻮﻧﻢ

ﺻﯿﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻢ

ﺗﻮ ﭼﺴﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﯼ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺩﺭﻭﻧﻢ؟

ﺑﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﮔﺬﺭ ﮐﺮﺩﯼ ﻭ ﺭﻓﺘﯽ

ﺑﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﯼ ﻭ ﺭﻓﺘﯽ

ﻗﻄﺮﻩ ﺍﯼ ﺍﺷﮏ ﺩﺭﺧﺸﯿﺪ ﺑﭽﺸﻤﺎﻥ ﺳﯿﺎﻫﻢ

ﺗﺎ ﺧﻢ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮ ﻟﻐﺰﯾﺪ ﻧﮕﺎﻫﻢ

ﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪﯼ

ﻧﮕﻬﺖ ﻫﯿﭻ ﻧﯿﻔﺘﺎﺩ ﺑﺮﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﯽ

ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺒﺴﺘﻢ،

ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﯼ ﻧﺸﺴﺘﻢ،

ﮔﻮﯾﺎ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﺁﻣﺪ،

ﮔﻮﯾﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮﻭﺭﯾﺨﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ،

ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺷﻬﺮ ﻏﺮﯾﺒﻢ

ﺑﯽ ﺗﻮ ﮐﺲ ﻧﺸﻨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺻﺪﺍﯾﯽ

ﺑﺮﻧﺨﯿﺰﺩ ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﻏﮏ ﭘﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻮﺍﯾﯽ

ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩﻭﻧﺒﻮﺩﯼ

ﺗﻮﻫﻤﻪ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺳﺮﻭﺩﯼ

ﭼﻪ ﮔﺮﯾﺰﯼ ﺯ ﺑﺮ ﻣﻦ؟

ﮐﻪ ﺯ ﮐﻮﯾﺖ ﻧﮕﺮﯾﺰﻡ.

ﮔﺮ ﺑﻤﯿﺮﻡ ﺯ ﻏﻢ ﺩﻝ،

ﺑﯽ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺴﺘﯿﺰﻡ .

ﻣﻦ ﻭ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺪﺍﯾﯽ؟

ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ،ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻧﻢ


ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: ،
موضوع: دلنوشته
[ ۱۳ فروردين ۱۳۹۴ ] [ ۰۱:۵۳:۳۶ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]
ﻋﻤﺮ ﻋﻘﺎﺏ ۷۰ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﺑﻪ ۴۰ ﮐﻪ ﺭﺳﯿﺪ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻫﺎﯾﺶ
ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻃﻌﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ..ﻧﻮﮎ ﺗﯿﺰﺵ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺧﻤﯿﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﺒﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﺴﺎﻝ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﮐﻠﻔﺘﯽ
ﭘﺮ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ ﻭﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺩﺷﻮﺍﺭﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﺎﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻫﯽ : ﺑﻤـﯿﺮﺩ ﯾـــــــﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻟﯽ ﭼﮕﻮﻧﻪ ؟؟
ﻋﻘﺎﺏ ﺑﻪ ﻗﻠﻪ ﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﻧﻮﮎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺮ ﺻﺨﺮﻩ ﻫﺎ
ﻣﯿﮑﻮﺑﺪ ﺗﺎ ﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﯿﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﻮﮐﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮﻭﯾﺪ .
ﺑﺎﻧﻮﮎ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﮏ ﺗﮏ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺍﺯﺟﺎﯼ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﮕﺎﻝ
ﻧﻮ ﺩﺭﺁﯾﺪ . ﻭ ﺑﻌﺪ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﮐﻨﺪﻥ ﭘﺮ ...ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ. ﺍﯾﻦ
ﺭﻭﻧﺪ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ۱۵۰ ﺭﻭﺯ ﻃﻮﻝ ﻣﯿﮑﺸﺪ ﻭﻟﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ۵ ﻣﺎﻩ ﻋﻘﺎﺏ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ۳۰ ﺳﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ .
ﺑﺮﺍﯼ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭﺩ ﮐﺸﯿﺪ . ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺬﺷﺖ. ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﺪ ﺭﺍ ﻫﺮﺱ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ. ﯾـــــﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩ 

ادامه مطلب
امتیاز:
بازدید:
برچسب: ،
موضوع: دلنوشته
[ ۷ فروردين ۱۳۹۴ ] [ ۰۳:۳۵:۴۳ ] [ ياس ] [ نظرات (0) ]
[ ۱ ][ ۲ ]
.: Weblog Themes By bigsite :.

درباره وبلاگ

در ابتدا كلمه بود ... و كلمه نزد خدا بود ... و كلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه چيز به واسطه او آفريده شده. به غير از او چيزي از موجودات وجود نيافت. در او حيات بود و حيات نور انسان بود. و كلمه جسم گرديد و ميان ما ساكن شد پر از فيض و راستي و جلال او را ديديم، جلالي شايسته پسر يگانه پدر.
نويسندگان
لینک دوستان
نظرسنجی
لینک های تبادلی
فاقد لینک
تبادل لینک اتوماتیک
لینک :
خبرنامه
عضویت لغو عضویت
پيوندهای روزانه
لينكي ثبت نشده است
پنل کاربری
نام کاربری :
پسورد :
عضویت
نام کاربری :
پسورد :
تکرار پسورد:
ایمیل :
نام اصلی :
آمار
امروز : 4
دیروز : 10
افراد آنلاین : 1
همه : 4298
چت باکس
امکانات وب